Belevenissen op Hoeve de Huisstede ten tijde van de oorlog

Tijdens de Vrijheidsmaaltijd op 30 maart werd er een stukje voorgelezen uit het op schrift gestelde verhaal van de moeder van Hanneke en Aly te Lindert.

Ze beschrijft hierin wat er allemaal in de oorlog op Hoeve de Huisstede aan de Sinderenseweg heeft plaatsgevonden. Dat is de boerderij waar nu het yogacentrum gevestigd is.

De Duitsers waren aan het eind van maart toch langzamerhand aan het terugtrekken. Een keer kwamen ze hier bij huis met een hele lange munitiewagen die moest op deel tot vlak vooraan tegen de muur. Toen konden de grote deuren nog net dicht. Toen zijn we ’s nachts maar in de schuilkelder gebleven.  Op een keer kwam er ’s avonds een troep soldaten hier. Ze kwamen  binnen en brachten een benzinedamp mee, ze kwamen allicht rechtstreeks van het front. Ze gooiden zich op de vloer, heel vermoeid dat was wel te zien.
Tegen het einde van maart werd het wel heel dreigend, we sliepen ’s nachts in de schuilkelder, in de kelder was het ook redelijk veilig.  Pa en ome Ko bleven thuis om als het nodig was nog proberen het vee te redden. Herman en Mina van ’t Hoekje kwamen ook hier, want ze durfden niet meer in thuis te blijven. De datums weet ik niet precies meer, maar helemaal in het laatste van maart was hier ’s morgens ook nog een Duitser op een jeep en later op de dag kwam van de richting Sinderen een grote kolonne tanks. Dat waren dus de bevrijders. Ze gingen hier van de weg af en eerst het land voor het huis heel in de rondte vol met tanks en toen in de weide achter het huis en hier vlak bij huis. ’s Nachts hebben ze onze bedden in gebruik genomen en de manschappen hadden bij elke tank een gat gegraven waar ze ook konden slapen.
Ze reden al schietend over de weg en af en toe een vuurkogel die verschillende boerderijen heeft geraakt; hier gelukkig alleen maar een stromiete.
De Canadezen waren wel tot hier gekomen, maar de Duitsers waren nog niet zo ver weg, dus hier kwam er wel geschut te recht buiten vlak naast het varkenshok een projectiel; het deurtje kapot en het varken dood. Ze zijn hier een dag gebleven en toen ging het weer verder. Wij waren vrij maar het duurde nog wel tot mei eerdat het hele land vrij was.
Toen we een dag “vrij” waren kwamen ze van Schuurman vragen of Pietje hier mocht komen, dat kon natuurlijk, want die mensen hebben al heel wat gedaan, want ze hadden ook nog 2 meisjes in huis, een nicht van Pietje en haar vriendin en nog klein behuisd. En zowat tegelijk kwam Bertus ook weer hier, dus het werd hier wel vol, maar als het moet kan er heel wat. We waren nu met z’n twaalven. Familie Schut 4 personen, Roel en Wil Hagoort, ome Ko, Bertus en Pietje en wij met z’n drieën. Dan ben je dankbaar dat alles nog zo gelopen is. Maar Harry en Gusta en Albert waren er niet meer en langzamerhand werd je ook wel wat gewaar wat in de kampen gebeurd is.
In het laatste van mei is de familie Schut vertrokken.  Toen ze hier kwamen, kwamen ze lopend met een kinderwagen vol  het nodige. Ze gingen terug met paard en een volle wagen. Pa heeft hun weggebracht, bleef een nacht over en toen weer naar huis. Later kon ook ome Ko weer naar Haarlem en gingen Roel en Wil naar Utrecht, Bertus  kon later naar Amsterdam. Hij had hier geen familie meer en Pietje ging in de herfst naar een nicht van zijn moeder in IJsselmonde en in februari naar zijn tante in Engeland. In april waren ook de scholen weer begonnen en toen gingen Roel, Wil en Pietje in Varsseveld naar school. Ik heb niet alles op kunnen noemen wat er gebeurde en vooral wat betreft het publieke leven is ook in verschillende boeken wel te lezen.

Maar laten we vooral niet vergeten om dankbaar te zijn voor de vrijheid die er is en er een goed gebruik van maken, want luxe is wel mooi, maar niet nodig.

Hieronder enkele foto’s van het originele schrift.

            

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.